Posts

व्हेनिस प्रवेश

Image
फ्लोरेन्सहून ट्रेन पकडून, २५८ किलोमीटर्सचे अंतर कापून दोन तासांत व्हेनिसला पोहोचलो. व्हेनिस स्थानक येण्याआधीचं गाडीतूनच झालेलं समुद्राचं दर्शन अवर्णनीय होतं. समुद्रात इकडून तिकडे धावणाऱ्या असंख्य बोटी दिसत होत्या. 
या सगळ्या वाहतुकीमुळे समुद्रातील जीवसृष्टीवर कसे विपरित परिणाम झाले असतील, पाण्याचे प्रदूषण किती वाढले असेल असे पर्यावरण-स्नेही विचार मनात आल्यावाचून राहिले नाहीत आणि अनुषंगाने नागपुरातील पर्यावरणप्रेमी स्नेहीजनांचेही! व्हेनिसमधील पर्यटकांना पाण्याचा वासाचा त्रास होतो असे वाचण्यात आले होते. त्यामुळे आपला मुक्काम कसा राहील याबाबत अनेक शंका मनात होत्याच. गाडीचा वेग मंदावत आला. आमची उत्सुकता क्षणोक्षणी वाढत होती. स्थानकावर उतरल्यावर हॉटेलपर्यंत कसे जायचे, येथील सार्वजनिक वाहतुकीच्या पासमध्ये बस, बोट, ट्राम सगळेच एकत्रित असेल की नाही, बोट कुठून कुठवर नेत असणार, बस वाहतूक हॉटेलच्या जवळून मिळेल की नाही असे सारेच प्रश्न मनात साठले होते. स्टेशनवर उतरल्या उतरल्या बाहेरच पर्यटक माहिती केन्द्र होते तेथे शिरलो. ३ दिवसांकरिताचा दोघांचा पास घेतला. त्यात कुठल्या साधनांची परवानगी आहे ते विच…

डेव्हिड: माझा सखा - फ्लोरेन्स (१)

फ्लोरेन्सला आम्ही गेलो, ते केवळ डेव्हिडने साद घातली म्हणून! उत्साहाने रसरसलेल्या या शहराने डेव्हिडला खरा न्याय दिला आहे. मायकेल अँजेलोच्या कलाकृती इटलीभर ठिकठिकाणी विखुरल्या आहेत. फ्लोरेन्सचे गॅलेरिया दि ॲकेडेमिया त्यांपैकी एक! डेव्हिडने ते संपूर्ण संग्रहालयच नव्हे, तर संपूर्ण शहरच व्यापले आहे. मोनालिसा ही लूवर म्युझियमची साम्राज्ञी, तर डेव्हिड फ्लोरेन्सचा राजा. फ्लोरेन्सला शिरलो म्हणजे आम्ही जणू डेव्हिडच्या प्रांगणातच शिरलो. याचि देही, याचि डोळा त्याला बघायला लगेचच संग्रहालयाच्या दिशेने धाव घेतली. तेथे सुरूवातीच्या दालनात इतर चित्रकृतींबरोबर मायकेल अँजेलोचे काही फसलेले प्रयोग ठेवलेले आहेत. मायकेल अँजोलोसारख्या शिल्पकाराचे हे फसलेले प्रयोगदेखील अतिशय दर्शनीय आणि अभ्यासाचा विषय ठरू शकतील एवढे परिपूर्ण वाटत होते. म्हणजे पूर्णत्वाचं समाधान देणारा शेवटचा डेव्हिड मायकेल अँजेलोला त्याच्या इतर पूर्वसूरींपेक्षा नेमका कुठे आणि कसा परिपूर्ण वाटला असेल हे समजून घेणे नक्कीच विस्मित करणारे ठरेल. या दालनातील प्रत्येक डेव्हिड वेगवेगळ्या शारीर-स्थितींमध्ये होता. अंतिम डेव्हिड ज्या स्थितीत उभा आहे, ती …

कारण

ती दोघे त्यांच्यामधल्या नात्याची उकल अशी करतात
"ती" आपण एकमेकांना भेटलो.  त्यामागे काही कारण होतं का? कुणास ठाऊक.
आपल्या भेटी वाढत गेल्या. दोघेही बोलघेवडे. बोलायला विषयही भरपूर. दोघांचाही कितीतरी वेगवेगळ्या विषयांचा अभ्यास. मग ठाऊक असलेलं सगळं कुणाबरोबर तरी शेअर करायला मज्जा तर येणारच. तर असे असंख्य वेळा भेटता भेटता आपण चक्क एकमेकांच्या प्रेमात पडलो.  कारण? कुणास ठाऊक.
मग आपण प्रेमात असल्याने लग्नाआधीच सेक्स केला. दोघेही आधुनिक, पुढारलेल्या विचारसरणीचे. सेक्स करायला लग्नाचं बंधन नकोच होतं आपल्याला. नंतर आपण चक्क लग्न केलं.  कारण? कुणास ठाऊक.   लग्नानंतरही सेक्स केला. ते तर सगळेच करतात. इथे पुढारलेल्या विचारसरणीची गरज नाही. चारचौघं करतात ते आपणही केलं. हनिमूनला देखील जाऊन आलो. काही दिवस मस्त गेले. विचारांची देवाणघवाण वगैरे छान सुरू होती. आज तू छान दिसतो/ दिसते आहेस पासून आपलं प्रेम जन्मजन्मांतरीचं असल्याच्या आणाभाका सुद्धा झाल्या. एकमेकांच्या विशेष दिवसांना शुभेच्छा/ भेटी देऊन झाल्या.
हळूहळू कुरबुरी सुरू झाल्या.  कारण? कुणास ठाऊक.
तुझं/ माझं व्हायला लागलं. तुझ्याकरता मी/ माझ्याकरता तू क…

पिसा: कलता मनोरा

कोर्सिकाच्या बंदरावरून आमची क्रूज इटालीच्या लिर्व्होनो बंदरावर थांबला. तेथूनच पिसा, फ्लोरेन्सला जाणारी सार्वजनिक वाहतूकीची साधने मिळतात. बाहेर पडून प्रथम पिसाला नेणार्‍या बसचे तिकीट काढले. लिर्व्होनो ते पिसा हा प्रवास चित्तवेधक होता. भूगोलात पिसाच्या ह्या मनोर्‍याविषयी वाचले होते. आम्ही शिकलो तेव्हाच्या सात आश्चर्यात पिसाचा मनोरा हे एक आश्चर्य होते. त्याच्या रचनेबद्दलच्या बर्‍याच आख्यायिका तेव्हा आणि त्यानंतरही वाचनात आल्या होत्या. त्याच्या रचनेमागच्या तांत्रिक बाबी, तो गणितज्ञांच्या अभ्यासाचा विषय कसा बनला वगैरे तथ्य आता आपल्याला माहीत आहेतच. मला मजा येत होती ती वेगळ्याच कारणानं. सात आश्चर्यांविषयी वाचतांना आग्र्याचा ताजमहाल सोडता कुठलेही ठिकाणे तेव्हा आवाक्यातले वाटले नव्हते. इतर सहा फक्त वाचण्यापुरते किंवा फोटो बघण्यापुरतेच राहाणार याबद्दल कुठल्याही प्रकारची शंका मनात नव्हती. सहावी-सातवीचं वय असावं ते. कोण कुठलं इटली आणि कुठलं ते पिसा! तेव्हा तर आम्ही राहात असू त्या यवतमाळहून १५० किमी अंतरावर असणार्‍या नागपूरात येण्याचंच केवढं अप्रुप असायचं. आज मी चक्क पिसाच्या मनोर्‍याच्या प्रवेशद…

साल्झबर्ग: पहिला नशा

सतराव्या शतकामध्ये वातावरणात मिसळलेले मोझार्ट्झचे जादुई सूर आणि विसाव्या शतकाने अनुभवलेली ‘साऊंड ऑफ म्युझिक’ चित्रपटातील मंतरलेली सुरावट! साल्झबर्गला मिळालेली स्वरांची ही देणगी मना-कानात साठवून ठेवायची असेल तर त्या शहराला प्रत्यक्ष भेटच द्यायला हवी. त्या शहरात वावरायलाच हवे. विकीपिडियावरील माहिती वाचून किंवा यू-ट्यूबवरची चलचित्रे बघून त्या रोमांचक क्षणांचे थरार अनुभवता येत नाहीत. साल्झबर्ग आणि मोझार्ट्झ किंवा साल्झबर्ग आणि साऊंड ऑफ म्युझिक हे समीकरण राहिलेले नाही. ते एकमेकांचे पर्यायवाची आहेत. आमच्या युरोप टूरमध्ये अगदी सुरुवातीच्या नियोजनात नसणारा ऑस्ट्रियाचा टप्पा अनपेक्षितपणे जोडला गेला तो अनु-आशिष या आमच्या मित्रद्वयामुळे. स्वित्झरलँडहून थेट जर्मनीत न शिरता पहिल्यांदा ऑस्ट्रिया व पुढे झेकमार्गे जर्मनीत प्रवेश करणारा असा मार्ग निवडला तो त्यांच्याच आग्रहावरून. तसेच साल्झबर्ग गावात न राहता तेथून ४०किमी अंतरावर वसलेल्या, जर्मनीतील सुरबर्ग नावाच्या छोटुकल्या वस्तीत राहण्याची कल्पनाही त्यांचीच! पाश्चात्त्य देशांमध्ये ‘कन्ट्री साईड’ हा एक आगळा-वेगळा अनुभव असतो. आम्ही साल्झबर्गलगतच्या सुरब…

झेक (भाग 1) – अनुभवातला चर्च, प्राग

प्रागला दिवसा-ढवळ्या पोहोचलो. युरोपमध्ये सर्व शहरात हमखास भेटणारा एक अतिभव्य चौक येथेही भेटला. फिरता फिरता हा चौक पार करून एका तितक्याच भव्य अशा चर्चमध्ये गेलो. ह्या चर्चच्या बाह्यभागानेच आम्हांला प्रेमात पाडले. धार्मिक स्थळांना भेटी देण्याच्या बाबतीत एरवी आम्ही निरुत्साहीच असतो. पण युरोपातील चर्च भावत होते. तेथील शांतता, तेथील शिस्त, ती वास्तू, त्यावरील नक्षीकाम याचे आकर्षण आपल्यासारख्या पर्यटकांना! तेथील स्थानिकांना वा पाश्चिमात्त्य पर्यटकांकरिता ते एक धार्मिक स्थळ म्हणूनच महत्त्वाचे! धार्मिक स्थळ म्हटल्यावर माझ्या मनात आपसूक काही प्रश्न डोकावले. आपल्यासारखे ते लोकही देवाजवळ काही-ना-काही मागायलाच जात असतील का? आपल्याप्रमाणे ते लोकही देवाला निरनिराळी आमिषे देत असतील का? आपल्याप्रमाणे त्या लोकांनाही देवावर सगळी काळजी सोडल्यानंतरचे स्थैर्य लाभत असेल का? माझे प्रश्न माझ्यापुरते! त्या लोकांकरता चर्च हे कुठल्याही विचार-विकारांच्या पल्याड जाऊन आत्मशांतीचे सुख देणारे माध्यम होते. ते येशूजवळ नक्की काय काय मागत असावेत कुणास ठाऊक! म्हणजे परिक्षेत चांगले गुण मिळू दे, चांगला नवरा मिळू दे, व्यवसा…

मुक्ती

अमृता प्रीतम आणि इमरोज यांच्यामधील स्नेहबंध खरेतर कुठल्या शब्दांत मांडणे अशक्यच! अशी एखादी अमृता आपल्याला भेटावी किंवा असा एखादा इमरोज आपल्याला भेटावा असे प्रत्येकाच्या मनात कुठल्या ना कुठल्या स्वरूपात येत असणारंच! माझी गोष्ट त्या प्रत्येक अमृताकरता आणि इमरोजकरता!
इमरोजने मागे वळून बघितले. त्याच्या पाऊलखुणांवर कुणा दुसर्‍याच्या पाऊलखुणा दिसत होत्या. त्याने इकडे-तिकडे बघितले. आजूबाजूला फक्त अथांग वाळंवट पसरले होते. घोंघावणार्‍य वार्‍याचा रव सोडता कानांवर कुठले शब्द उमटत नव्हते. कातरवेळचा प्रकाश सभोवार पसरला होता. डोळ्यांना कुणी दिसू नये इतका अंधार पसरला नसूनही खरोखरीच कुणीही दिसत नव्हते. आपण या वैराण जागी का, कसे आणि कधी आलो ते त्याला आठवेना. इमरोजला आपले दिल्लीचे घर आठवले. अमृता लिहित बसली असतानाच्या तिच्या चेहर्‍यावरच्या कितीतरी रेषा त्याने आपल्या कॅनव्हासवर उतरवल्या होत्या. सभोवार पसरलेल्या रेतीत त्याला त्या सगळ्या रेषा स्पष्ट दिसत होत्या. तिच्या चेहर्‍यावरचे सुरकुत्यांचे जाळे, बसलेल्या तिच्या पाठीचा वाक, शिडशिडीत अश्या तिच्या शरीरयष्टीतला एकेक बारकावा तर त्याच्या आठवणींत होताच. सोबतच…